سابقه و هدف: دلبستگی مادر و نوزاد با بستری شدن نوزاد نارس و جدایی از خانواده دچار اختلال می شود و به تکامل نوزاد و توانایی مادر برای مراقبت از نوزاد آسیب می رساند. این مطالعه با هدف تعیین تاثیر ماساژ نوزاد بر رفتارهای دلبستگی مادران نوزاد نارس انجام شد. مواد و روش­ ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی از نوع خوشه ای بر روی 54 مادر و نوزاد نارس 34 تا 36 هفته بستری در بخش مراقبت ویژه بیمارستان های شهید صدوقی و افشار یزد انجام شد. ابتدا با روش قرعه کشی تصادفی مکان پژوهش به دو گروه کنترل و آزمون تقسیم و سپس نمونه ها به روش دردسترس انتخاب شدند. در گروه آزمون، هر مادر نوزادش را یک بار در روز به مدت 5 روز متوالی ماساژ داد. گروه کنترل فقط مراقبت روتین دریافت کردند. میزان دلبستگی مادر با چک لیست دلبستگی آوانت با حدقل نمره صفر و حداکثر 195 در هر دو گروه در هنگام شیردهی و تعامل با نوزاد، قبل از مداخله، روز سوم و پنجم پس از انجام مداخله، اندازه گیری و مقایسه شد. یافته­ ها: میانگین نمره رفتارهای دلبستگی مادران در گروه آزمون در روز سوم (6/06± 50/63) و پنجم (9/96± 66) با گروه کنترل در روز سوم (4/12± 44/67) و پنجم (4/75± 49/70) به ترتیب اختلاف آماری معنی داری نشان داد ( 0/001p<). نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که ماساژ نوزاد نارس می تواند بر افزایش رفتارهای دلبستگی مادر موثر باشد.

سابقه و هدف: ضروری است در تولد نوزادان نارس، سلامت روان مادران مورد توجه قرار گیرد. مطالعه حاضر با هدف تعیین تاثیر ماساژ نوزاد بر خلق افسرده مادران نوزادان نارس انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه نیمه تجربی که از مهرماه 1394 الی فروردین 1395انجام شد، تعداد 70 جفت مادر و نوزاد نارس آنها که بر اساس ویزیت پزشک متخصص در طی 24 ساعت آینده از بخش مراقبت های ویژه نوزادان ترخیص می شدند و دارای معیاری های ورود به مطالعه بودند، در یکی از گروه های آزمون و کنترل قرار گرفتند. در نوبت صبح روز قبل از ترخیص، سوالات مربوط به بخش خلق افسرده ی پرسشنامه خلق و خوی McNair توسط مادران دو گروه تکمیل گردید. سپس در گروه آزمون، مداخله به مدت 0هشت دقیقه ماساژ شامل دو بخش یکسان (هر بخش چهار دقیقه) انجام شد. بخش اول مداخله توسط محقق و بخش دوم توسط مادر انجام می شد. ماساژ در دو بخش ذکر شده مجددا در روز ترخیص تکرار می گردید. پس از پایان مداخله، خلق افسرده مادران مجددا اندازه گیری گردید. در گروه کنترل مداخله ای انجام نمی شد. یافته ها: دو گروه از نظر مشخصات جمعیت شناختی تفاوت معنی داری نداشتند. در روز ترخیص، میانگین نمره خلق افسرده ی مادران گروه ماساژ نوزاد، به طور معنی داری کمتر از گروه کنترل بود (به ترتیب 54/3 ± 37/6 و 27/5 ± 34/9، 007/0 p=)، هم چنین نمره خلق افسرده در هر دو گروه آزمون و کنترل در مقایسه با روز قبل از ترخیص کاهش آماری معنی داری یافته بود (001/0

مقدمه: به دنیا آمدن نوزاد نارس می تواند اثرات طولانی مدتی بر والدین بگذارد تا آنجا که رابطه والدین و کودک در آینده نیز تحت تاثیر این تجربه قرار گیرد. این پژوهش با هدف تبیین تجربه مادران از داشتن نوزاد نارس بستری در بخش مراقبت های ویژه نوزادان بیمارستان افضلی پور کرمان انجام شد.روش اجرا: این مطالعه با رویکرد کیفی انجام شده است. 10 مادر که نوزاد نارس (زیر 37 هفته) بستری در بخش مراقبت های ویژه داشتند و حداقل یک هفته از بستری نوزادشان گذشته بود به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. روش جمع آوری داده ها مصاحبه نیمه ساختار و مشاهده بود. تجزیه و تحلیل داده ها به روش آنالیز محتوا انجام گردید.یافته ها: نتایج حاصل از این بررسی 3 درونمایه اصلی شامل مواجهه با موقعیت ناآشنا (شامل ناآشنایی با بخش مراقبت های ویژه نوزادان، عدم آگاهی در مورد نوزاد نارس)؛ نیاز به درک شدن (نیاز به حمایت شدن از سوی خانواده، نیاز به حمایت شدن از سوی تیم سلامت، نیاز به اشتراک تجربه)؛ از دست دادن کنترل بر نوزاد (مشارکت محدود در مراقبت، قابل پیش بینی نبودن وضعیت نوزاد) را نشان داد.نتیجه گیری: مادران شرکت کننده نیازمند آگاهی از وضع نوزاد و کسب اطلاعات صحیح بودند. حمایتی که مادران از سوی خانواده و اعضا تیم سلامت دریافت کرده بودند به اندازه آنچه که انتظار داشتند نبوده و این موضوع بر نگرانی های آن ها در مورد نوزادشان افزوده بود. بنابراین نقش پرستاران در آموزش و حمایت مادران و مراقبت صحیح از نوزاد ضروری می باشد.

زمینه و هدف: مادران دارای نوزاد نارس اضطراب بالایی دارند که تعاملات مادر با نوزاد را تغییر و عواقب منفی آن باعث میشود والدین نقش خود را به خوبی ایفا نکنند و این مساله باعث اختلال بررشد و تکامل نوزاد میگردد. بنابراین به منظور کنترل این اضطراب لزوم انجام مداخله و آموزش برای آنان ضروری می باشد.روش: پژوهش حاضر کارآزمایی بالینی بود که روی 50 نفر از مادران دارای نوزاد نارس بیمارستان نهم دی شهرستان تربت حیدریه بود که به روش تصادفی ساده از طریق قرعه کشی در دو گروه کنترل و آزمون قرار گرفتند. آموزش مراقبتهای دوران نوزادی طی یک جلسه 45تا 60 دقیقه ای جهت گروه آزمون برگزار شد. اضطراب مادران توسط پرسشنامه اضطراب اسپیل برگر یکروز بعد از بستری (پیش آزمون ) و 10 روز بعد از بستری شدن نوزاد (پس آزمون) گردآوری و نتایج توسط آزمون های کای دو و تی تست مقایسه شدند.یافته ها : دو گروه از نظر متغیرهای دموگرافیک همگن شدند (P>0.005). قبل مداخله میانگین نمره اضطراب گروه آزمون 63.67±8.32 و گروه کنترل 58.17±10.03 بود و بین دو گروه، تفاوت آماری معنی داری وجود نداشت (P=0.431). بعد مداخله میانگین نمره اضطراب گروه آزمون 29.41±9.06 و گروه کنترل 67.15±12.3 بود (p=0.002). همچنین بعد مداخله میزان اضطراب گروه آزمون 42.82 درصد کاهش یافت.نتیجه گیری: بر اساس نتایج آموزشهای مراقبتی دوران نوزادی میزان اضطراب مادران دارای نوازد نارس را کاهش می دهد لذا با بکارگیری این استراتژی توسط مسوولین مربوطه میتوان از پیامدهای ناشی از این اضطراب، برای مادر و نوزاد پیشگیری کرد.

زمینه و هدف:یکی از بهترین و موثرترین راه ها برای جلوگیری از آسیب ها و صدمات ناشی از بستری شدن نوزاد نارس، درگیر شدن فعال والدین در مراقبت از او می باشد. مطالعه حاضر با هدف تعیین وضعیت عملکرد مادران در امر مراقبت از نوزاد نارس در بیمارستان های تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال 1391 انجام شد.روش بررسی: این مطالعه از نوع توصیفی - مقطعی به صورت پایلوت می باشد. ابتدا 2 بیمارستان دارای بخش مراقبت ویژه نوزادان تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی تهران به صورت تصادفی انتخاب و 90 مادر دارای نوزاد نارس بستری شده در بخش مراقبت های ویژه نوزادان به صورت نمونه گیری آسان انتخاب شدند. گردآوری اطلاعات از طریق مشاهده و تکمیل چک لیست عملکرد (شامل نحوه مراقبت آغوشی، ماساژ، شیردهی با پستان، تغذیه با فنجان و حمام نوزاد نارس) توسط دو پرستار آموزش دیده انجام شد. داده ها پس از گردآوری با نرم افزار SPSS نسخه 16 و آزمون های آنالیز واریا نس یک طرفه و کای دو مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: میانگین سنی مادران مورد مطالعه 1±27 با حداقل 16 و حداکثر 46 سال بود. بررسی مجموع نمرات 5 چک لیست مهارت ها نشان داد که 42.02 درصد مادران دارای عملکرد ضعیف، 41.16 درصد دارای عملکرد متوسط و16.82 درصد دارای عملکرد مناسب در زمینه مراقبت از نوزاد نارس بودند. بین عملکرد مادران با تحصیلات مادر، شغل مادر، سن مادر و وزن نوزاد رابطه آماری معنی داری وجود نداشت. همچنین تفاوت معنی داری بین رتبه تولد نوزاد و تعداد فرزندان بر حسب سطوح عملکرد مادران در زمینه مراقبت از نوزاد نارس مشاهده نشد (P>0.05). نتیجه گیری کلی: با توجه به نتایج پژوهش توصیه می شود آ موزش های لازم در زمینه نحوه مراقبت از نوزاد نارس در بخش مراقبت های ویژه نوزادان برای این مادران ارائه گردد. انجام مطالعه با حجم نمونه بالاتر قابل طرح است.

زمینه و هدف: در بیست و پنج سال گذشته پیشرفت های تکنولوژی و گسترش تحقیقات موجب رشد چشمگیر میزان زنده ماندن نوزادان با سن جنینی پایین، حتی در نوزادان بسیار نارس شده است. بستری شدن نوزاد نارس بلافاصله پس از تولد در اکثر مواقع اجتناب ناپذیر است در این میان، حمایت پرستاری از خانواده چنین نوزادانی، مهم و ضروری به نظر می رسد. لذا مطالعه حاضر به منظور مشخص نمودن وضعیت و اهمیت حمایت های پرستاری از مادران دارای نوزاد نارس بستری در NICU و استفاده از نتایج این پژوهش در برنامه ریزی های آتی سیستم سلامت اجرا گردید.روش بررسی: مطالعه حاضر از نوع توصیفی و جامعه مورد پژوهش شامل کلیه مادران دارای نوزاد نارس بستری در NICU سه مرکز آموزشی درمانی - طالقانی، الزهرا و کودکان تبریز در طول شش ماه اول 86 بوده است. حجم نمونه 300 نفر، نمونه گیری به روش سرشماری و گردآوری داده ها با استفاده از پرسشنامه NPST صورت گرفته است. روایی ابزار مذکور به روش روایی محتوایی و روایی ترجمه و پایایی ابزار با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ صورت گرفت(a=0.90) .یافته ها: با توجه به نتایج، مهم ترین و بیشترین حمایت های پرستاری مربوط به حیطه های اطلاعاتی - ارتباطی و مراقبت کیفی بودند. همچنین اختلاف بین اهمیت حمایت قائل شده و میزان حمایت دریافتی در هر چهار حیطه از لحاظ آماری (P<0.05) معنی دار می باشد.نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر، نشان داد که مادران خواهان حمایت های پرستاری بیشتری نسبت به آنچه دریافت کرده اند می باشند. بنابراین برنامه ریزی برای ارتقا حمایت های حرفه ای پرستاری برای والدین و به خصوص مادران دارای نوزاد نارس در بخش های ویژه نوزادان ضروری به نظر می رسد.

مقدمه: مشکلات روانشناختی در مادران دارای نوزاد نارس یکی از موضوعات مهم و قابل توجه است، لذا اجرای مداخلات روانشناختی در این گروه از اهمیت بالایی برخوردار است. هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی "پارادوکس درمانی" بر  افسردگی و پاسخ نشخواری در مادران دارای نوزاد نارس بود. روش کار: روش پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون-پیگیری 1 و 3 ماه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل همه مادران دارای نوزاد نارس مراجعه کننده به بیمارستان افضلی پور کرمان در سال 1402 بودند که از میان آن ها 60 تن  به روش در دسترس پس از کسب نمره 5≤ در زیرمقیاس افسردگی از  "مقیاس افسردگی، اضطراب و تنش" انتخاب و با گمارش تصادفی در گروه مداخله و کنترل قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه جمعیت شناختی، "مقیاس افسردگی، اضطراب و تنش" (Depression, Anxiety, and Stress Scale) و "مقیاس پاسخ نشخواری" (Rumination Response Scale) بود. روایی محتوای ابزارها به روش کیفی و پایایی به روش همسانی درونی با محاسبه ضریب آلفا کرونباخ اندازه گیری شد. پس از اجرای 4 جلسه "پارادوکس درمانی" برای گروه مداخله، داده ها در  نرم افزار اس پی اس اس نسخه 22 تحلیل شد. یافته ها: بین گروه ها در متغیرهای افسردگی (01/0=P، 59/99=F) و نشخوار (01/0=P، 43/47=F) تفاوت معنادار وجود داشت. نتیجه گیری: "پارادوکس درمانی" در کاهش افسردگی و پاسخ نشخواری مادران دارای نوزاد نارس موثر بود. پیشنهاد می شود که در جهت بهبود افسردگی و پاسخ نشخوار دوره های "پارادوکس درمانی" برای مادران دارای نوزاد نارس برگزار شود.

زمینه و هدف: تولد یک نوزاد زودرس رویدادی پر تنش برای والدین است که بر کیفیت زندگی خانواده، به ویژه مادر اثرگذار است. مطالعه حاضر با هدف مقایسه کیفیت زندگی و حس انسجام مادران دارای نوزاد نارس و ترم انجام شد. روش بررسی: این مطالعه از نوع مقایسه ای بوده که با استفاده از نمونه گیری دسترس، 50 مادر دارای نوزاد نارس و 50 مادر دارای نوزاد ترم وارد مطالعه شدند. ابزار مورد استفاده در این پژوهش پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی و پرسشنامه 13- SOC بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های آماری تی مستقل، دقیق فیشر و آنالیز واریانس تحت برنامه نرم افزاری SPSS نسخه 19 انجام گرفت. یافته ها: پژوهش حاضر نشان داد که در گروه مادران دارای نوزاد ترم احساس سلامت جسمی، بیشتر از مادران دارای نوزاد نارس بود (P<0.05). در گروه مادران دارای نوزاد ترم، بین تمام ابعاد کیفیت زندگی با حس انسجام ارتباط معنی دار آماری وجود دارد (P<0.05). این ارتباط به جز در بعد سلامت جسمانی در گروه مادران دارای نوزاد نارس نیز وجود دارد. نتیجه گیری کلی: مادران دارای نوزاد نارس نیازمند کمک و برنامه ریزی های مناسب جهت ارتقاء کیفیت زندگی در بعد سلامت جسمانی و حس انسجام می باشند.